آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی
آرامش پس از شب توفان من تویی


حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح
زیباترین بهانه ایمان تویی

 

احساسهایی از متفاوت میان ماست
آباد از توام من و ، ویران من تویی

 

آسان نبود گرد همه شهر گشتنم
آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی

 

پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز
در سینه من ، آتش پنهان من تویی

 

هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم
رمز طلسم بسته چشمان من تویی

 

هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است
تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

سهیل محمودی