چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن

چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن

تا ابد با خود به این قیدم قوی پیوند کن

 

ای گل رعنا برای عندلیب بی‌نصیب

نیست گر بوئی به رنگی از خودت خورسند کن

 

تلخی شیرین لبان ناموس را خوش مایه‌ایست

تا توانی زهر باش ای شوخ و کار قند کن

 

ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروی

یک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن

 

کعبه‌ی مقصودی الحق سر زگمراهان مپیچ

قبله‌ی حاجاتی آخر رو به حاجت‌مند کن

 

می‌رود ای مادر ایام کار ما ز دست

یک سفارش از برای ما به این فرزند کن

 

اعتمادت نیست گر بر عهدهای محتشم

خیز و هر یک عهد او محکم به صد پیوند کن

بیاد او که جمعه ها بوی او را می دهند

دارد زمان آمدنت دیر می شود
دارد جوان سینه زنت، پیر می شود
تاثیر گریه های غریبانه شماست
دنیا غروب جمعه چه دلگیر می شود

سوار مشرقی

نشسته در دو چشم تو ، نگاه بی قرار من

تو ای ستاره سحر ! بیا بمان کنار من

 

در این دیار غم فزا که جان به لب رسیده است

تو ای گره گشا بیا! گره گشا ز کار من

 

همین که گام می زنی ، به خلوت خیال من

سرشک شوق می چکد ز چشم اشکبار من

 

ز مقدمت خدا کند که ای سوار مشرقی !

در این غروب بی کسی، ز ره رسد بهار من

 

ز لحظه هبوط من، تو خود گواه بوده ای

رسیده از ولای تو ، شکوه اعتبار من

 

کنون نگاه مست تو که می برد قرار دل

بیا طبیب درد من! همیشه غمگسار من

 

و این غزل سروده را ز شائقت قبول کن

که تا مگر به سر رسد، زمان انتظار من

                                                                                                                                                    اکبر حمیدی