همه چیزمون مجازی شده. دوستامون مجازین، دنیامون مجازیه، توی عالم مجاز هم عاشق میشیم!!!. چقدر زشت و تهوع آور. خوش بحال نیاکانمون که ندیدند این ایام مجازی رو... خوش بحال اونایی که لحظه ی آوردن آب از چشمه، عاشق می شدن و دنیای زیبای پس از عاشقی رو توی مخمل سبزه زارها طی می کردند...

بیزارم از هرچه صفحه کلید و مانیتوره که حایلی شدن بین ما و خودمون. فریاد و هزاروون فریاد...