همیشه نمیشه همه ی حرفا رو به زبون آورد. این رو مخصوصاً برای مردا بیشتر میتونم روش تکیه کنم. گاهی اوقات حتماً باید به چشم های یک مرد بیشتر از دهانش دقت کنید. ماها معمولا خیلی از حرفامونو با چشم میزنیم. نگاه ملایم به پدر و مادر، گوله شدن یه قطره اشک موقع عروسی خواهر، زل زدن به زمین موقع شرمندگی، نگاه به آسمون به این مفهوم که خدایا میدونم هوامو داری و ... هزارون مورد دیگه. حکمتش رو هم نمیدونم ولی اینو خوب میدونم که اونی که باید حرف رو از این چشم ها بخونه، "می خونه".